اگر به تازگی تشخیص داده شده که کودک شما مبتلا به اختلال بیش فعالی و کمبود توجه (ADHD) است، احتمالا شاهد ترکیبی از احساسات خواهید بود. همچنین ممکن است سوالات زیادی داشته باشید و مطمئن نباشید که برای مراحل بعدی، چه اقداماتی باید انجام دهید. همه اینها می تواند باعث شود که کمی احساس فشار کنید!

ابتدا در این مقاله سیر تا پیاز بیش فعالی ADHD را بخوانید.

در اینجا شش نکته ی مهم ارائه می دهیم که می توانند به شما و خانواده تان کمک کنند تا بیشتر در مورد بیش فعالی ADHD و نحوه مدیریت بهتر آن یاد بگیرید:


1. بیش فعالی یک وضعیت نوروبیولوژیکی است که می تواند ناشی از یک سری فاکتورهای خطرپذیری باشد، مانند کودکی که استعداد ژنتیکی نسبت به ADHD دارد.
بیش فعالی ADHD دارای یک مولفه ژنتیکی قوی است. به عبارت دیگر، بیشتر در خانواده ها وجود دارد. تحقیقات نشان می دهد که ADHD، با اختلافات در شکل گیری مغز و کمبود مواد شیمیایی خاص در مغز (به ویژه انتقال دهنده های عصبی دوپامین و نوراپینفرین) مرتبط است؛ این مواد شیمیایی، به مغز ما کمک می کنند تا مانع از یک سری رفتارها شویم، توجه مان را حفظ کنیم، و حالتمان را کنترل کنیم.

بیش فعالیپس بیش فعالی، ناشی از بچه داری ضعیف یا فقدان نظم و انضباط در منزل نیست. نتیجه بیش از حد خوردن شکر یا بیش از حد تماشا کردن تلویزیون نیست. لازم است عوامل نوروبیولوژیکی سهیم در ADHD را درک کنید. با درک این موضوع، اغلب بار زیادی از روی دوش والدینی برداشته می شود که ممکن است احساس گناه یا شرم کنند، و تلاش می کنند تا بفهمند که چه کاری می توانستند انجام دهند تا از ADHD جلوگیری کنند.


2. یادگیری درباره بیش فعالی ADHD و نحوه ی تاثیرگذاری آن بر فرزند و خانواده شما، یک فرآیند زمان بر است.
بیش فعالی یک وضعیت پیچیده و مزمن است که از کودکی به کودک دیگر، می تواند بسیار متفاوت باشد، همراه با چالش های جدیدی که از سنین کودکی شروع می شود، و همراه با علائمی که با ورود کودک به مراحل مختلف رشد، مدرسه ابتدایی، مدرسه راهنمایی ، دبیرستان، دانشگاه و بعد از آن در سنین بزرگسالی، کار، ازدواج و فرزندپروری، این علائم می توانند به شیوه های متغیری بروز پیدا کنند.
باید روی آموزش خودتان، فرزندتان و خانواده تان در مورد بیش فعالی ADHD به طور فعال کار کنید. مطمئن شوید که فرزند شما در برنامه ریزی درمان خودش، فعال است. از سوالات، استقبال کنید. با ذهن باز، درباره ADHD صحبت کنید و چشم انداز خودتان را روی راه حل، متمرکز کنید.


بیش فعالی ADHD3. از فرزندتان همیشه با قدرت دفاع کنید و مهارت های مهم خود مراقبتی را به فرزندتان آموزش دهید.
کودک شما باید درک درستی از نقاط ضعف خودش، دلیل رخ دادن کشمکشهای خاص، و مفیدترین استراتژی ها برای به حداقل رساندن این مشکلات داشته باشد. هر چه زودتر باید به کودک خود آموزش دهید تا بهتر بتواند راه حلهای موثر را پیدا کند، و در صورت نیاز، درخواست کمک کند و از خودش بتواند حمایت کند.
با داشتن این مهارتهای خود مراقبتی، فرزند شما بهتر خواهد توانست در طول زندگی خود، با شرایط وفق پیدا کند، و به این طریق، نقاط ضعف خود را کاهش داده و نقاط قوت خود را رشد و گسترش دهد. گاهی اوقات ممکن است غرق در اختلالات مربوط به ADHD شویم، اما شما باید به فرزندنتان کمک کنید تا نقاط قوت خود را بشناسد و درک کند و فرصت هایی برای موفقیت، هم در زمینه های بزرگ و هم در زمینه های کوچک، برای او بسازید.

4. موثرترین درمان برای بیش فعالی ADHD، شامل یک رویکرد تیمی است که متناسب و تامین کننده ی تک تک نیازهای کودک شما می باشد.
تیم درمان، شامل فرزند شما و افرادی است که مستقیماً مشغول مراقبت روزانه از او هستند - شما و همسرتان، معلمان فرزندتان، متخصص اطفال و هر فرد دیگری که به طور منظم، نقش مراقبت، آموزش، و یا مربیگری را بر عهده دارد.
اعضای تیم، برای ایجاد یک برنامه درمانی، پشتیبانی و اجرای استراتژی های درمان و نظارت بر پیشرفت در اهداف و نتایج اهداف، به شیوه ای مشارکتی و یکپارچه با هم کار می کنند. این رویکرد تیمی، برای اطمینان از هماهنگی در کارها لازم است، تا به کودک شما کمک کند که مشکلات مرتبط با ADHD خود را مدیریت نماید.
استراتژی های مفید، شامل روالها، ثبات، ساختار، حمایتهای خارجی، انتظارات شفاف و اختصاص پاداش برای رفتارهای مطلوب و تدریس مهارتهای مقابله ای مثبت است؛ و برای بسیاری از کودکان، تجویز دارو نیز ممکن است بخشی جدایی ناپذیر از درمان باشد.
هیچ "درمان سریعی" برای ADHD وجود ندارد. بدانید که برای اکثر افراد، مدیریت بیش فعالی، یک فرآیند مادام العمر است، اما روند امیدوار کننده ای است و می تواند با حمایت های مناسب، مدیریت شود.

5. سعی کنید کودک بیش فعال را از رفتار جدا کنید
اگر فرزند شما به سختی می تواند رفتار خود را کنترل کند یا فعالیت خودش را تنظیم کند، این حالت ممکن است برای افرادی که در اطراف او هستند، بسیار آزار دهنده باشد. گرچه کودکان مبتلا به بیش فعالی اغلب در مورد کاری که باید انجام دهند و رفتاری که از آنها انتظار می رود، آگاه و شفاف باشند، اما به علت اختلالات ADHD، ممکن است انجام آن کارها برایشان بسیار مشکل باشد. رفتار آنها می تواند بسیار خودخواهانه و عمدی به نظر برسد و اغلب منجر به واکنشهای منفی از طرف دیگران می شود. این واکنش های منفی، می تواند به کودک صدمه بزند.
درک اختلالات، حتی در نظر گرفتن ADHD به عنوان یک ناتوانی، می تواند به والدین و معلمان کمک کند تا همه چیز را از این منظر نگاه کنند و الگوهای رفتاری خود را متناسب با آن تغییر دهند. اگرچه رفتار کودک ممکن است بد باشد، اما خود کودک بد نیست.
وقتی شما در وضعیتی که رفتار فرزندتان، شما را از کنترل او ناامید کرده است، به صورت آگاهانه در واکنش تان تاخیر بیندازید و یک (یا دو یا سه) نفس عمیق بکشید، این کار می تواند به شما آرامش بدهد و به شما اجازه می دهد تا در مورد نحوه واکنش به این وضعیت، به موثرترین و سودمندترین روش فکر کنید.


کودک بیش فعال6. بزرگ کردن و پرورشِ کودکی که مبتلا به بیش فعالی است، چالش برانگیز می باشد. آگاهانه رفتار کنید و از خودتان مراقبت کنید تا بتوانید ولی بهتری باشید.
بزرگ کردن یک کودک، یک وظیفه سخت، عاطفی، ارزشمند و در عین حال، اغلب انرژی بر است. وقتی این کودک، مبتلا به بیش فعالی باشد، این احساسات و لزوم رسیدگی، نظارت، هدایت، آموزش، سازماندهی، پاداش دادن، مجازات کردن، حفاظت و پرورش، اغلب ده برابر می شوند!
خود مراقبتی، مهم است. هر روز برای خودتان یک وقت مشخص بگذارید. با افراد مثبت معاشرت کنید. به یک گروه حمایت والدین ADHD بپیوندید. رابطه زناشویی خود را پرورش دهید و اطمینان حاصل کنید که شما و همسرتان در مورد بچه داری، اتفاق نظر دارید. خواب کافی داشته باشید، به طور مرتب ورزش کنید، و غذای سالم بخورید. وقتی بدن و ذهن شما قوی باشند، صبر، انرژی، شور و شوق بیشتری برای روبرو شدن با خوش بینی، شادی و بچه داری خلاق خواهید داشت. و فرزندان شما هم منفعت فوق العاده ای خواهند برد!

منبع: verywellmind.com

تهیه و ترجمه این مقاله از جریان.

محصولات جریان